Ambrotypia to jedna z najciekawszych i chyba najbardziej dziś znanych technik historycznych, w której unikatowy obraz z czystego srebra powstaje bezpośrednio na powierzchni naświetlonej w kamerze wielkoformatowej, a następnie wywołanej i utrwalonej. Cały proces od przygotowania płyty po jej wywołanie musi przebiegać bardzo szybko, zanim pokryta kolodionem i uczylona w roztworze azotanu srebra płyta wyschnie.
Powstały ze srebra obraz jest niezwykle subtelny, srebrzyście biały i pełen niepowtarzalnego uroku. Choć obraz taki jest z definicji monochromatyczny, w wieku dziewiętnastym ambrotypy bardzi często ręcznie kolorowano tworząc szczególne fotografie barwne, na których kolorystyka nie była wprost rejestracją rzeczywistych barw fotografowanego obiektu lecz artystyczną ich interpretacją, która mogła lecz nie musiała odpowiadać rzeczywistości.
Sam proces jest niezwykle blisko spokrewniony z mokrym negatywem kolodionowym, techniką, która stanowiła największy chyba przełom w fotografii do wynalezienia materiałów żelatynowo-srebrowych