Radosław Brzozowski – artysta fotograf, badacz historii i technologii fotografii, doktor sztuki, absolwent Szkoły Doktorskiej Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików.
W swojej praktyce artystycznej koncentruje się na materialności fotografii, relacji między obrazem a technologią jego powstania oraz na zagadnieniach pamięci, przemijania i trwałości. Szczególne miejsce zajmują w niej historyczne procesy fotograficzne XIX wieku, traktowane nie jako rekonstrukcja dawnej estetyki, lecz jako współczesne środki artystycznej wypowiedzi. Jest autorem m.in. cykli Wesele kaszubskie, Poza czasem i Nagie piękno oraz prac poświęconych odkrywaniu mniej oczywistego, często niedostrzeganego piękna Gniewu i jego przestrzeni. W cyklu Pożegnanie z morzem podejmuje próbę zgłębienia nieoczywistej, a zarazem silnej i osobistej relacji z morzem, wynikającej z doświadczenia dorastania w portowym, nadmorskim mieście.
Jego fotografie były prezentowane na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą, m.in. w Muzeum – Kaszubskim Parku Etnograficznym we Wdzydzach, Muzeum Fotografii w Bydgoszczy oraz Biurze Wystaw Artystycznych w Kielcach. Brał również udział w prezentacjach zagranicznych, m.in. w Photography Museum w Šiauliai na Litwie, Gallery Lumina w Wiedniu, LightBox Photographic Gallery w Oregonie oraz SE Center for Photography i PhotoPlace Gallery w Stanach Zjednoczonych.
Równolegle prowadzi badania nad historią, technologią i trwałością materiałów fotograficznych. Jego praca doktorska poświęcona była rozwojowi XIX-wiecznych srebrowych technik fotograficznych i opierała się zarówno na analizie źródeł historycznych, jak i eksperymentalnym odtwarzaniu procesów oraz badaniach instrumentalnych materiałów fotograficznych. Zajmuje się m.in. negatywem kolodionowym, papierami albuminowymi i żelatynowymi, procesami wywoływania, tonowania, utrwalania i werniksowania oraz mechanizmami starzenia fotografii.
Jego dorobek publikacyjny obejmuje zarówno książki autorskie i publikacje związane z praktyką artystyczną, jak i opracowania poświęcone historii oraz technologii fotografii. Jest autorem Fotografii Obnażonej oraz serii praktycznych przewodników wydanych przez Wydawnictwo Szlachetna Fotografia, poświęconych m.in. ambrotypii, odbitce albuminowej, technice pigmentowej, cyjanotypii i pracy w ciemni analogowej. W ramach działalności Szlachetnej Fotografii odpowiada również za opracowywanie i weryfikację receptur fotograficznych, opartych zarówno na źródłach historycznych, jak i własnej praktyce eksperymentalnej. Jest także autorem artykułów naukowych oraz rozdziałów w monografiach polskich i zagranicznych; jego teksty ukazywały się m.in. w Notesie Konserwatorskim, monografii pokonferencyjnej Czarno-biały obraz świata, publikacji Muzeum II Wojny Światowej oraz wydawnictwie Routledge. Wyniki swoich badań prezentował podczas konferencji i sympozjów naukowych w Polsce i za granicą.
Przez wiele lat prowadził Trójmiejską Szkołę Fotografii, łącząc działalność twórczą i badawczą z dydaktyką. W centrum jego zainteresowań pozostaje fotografia rozumiana jednocześnie jako obraz, materialny obiekt i świadectwo czasu.