Papier solny

Papier solny to jedna z najstarszych technik fotograficznych, opracowana przez Williama Henry’ego Foxa Talbota w latach 30. XIX wieku. Jego doświadczenia z papierem uczulanym solami srebra poprzedzały ogłoszenie dagerotypii w 1839 roku. Była to technika pozytywowa, wykorzystywana do wykonywania odbitek stykowych z negatywów papierowych, a także do tworzenia luksografii, czyli obrazów powstających przez bezpośrednie naświetlanie przedmiotów ułożonych na światłoczułym papierze.

Proces wykorzystuje światłoczułość chlorku srebra, powstającego we włóknach papieru w wyniku reakcji soli chlorkowych z azotanem srebra. Papier solny jest klasycznym procesem typu POP (Printing-Out Paper) – obraz staje się widoczny bezpośrednio podczas naświetlania. Możliwe jest jednak także zastosowanie krótszej ekspozycji i późniejsze chemiczne wywołanie obrazu.

Technika była stosowana z powodzeniem przez kolejne dziesięciolecia i podlegała licznym modyfikacjom. Jej rozwój prowadził do powstawania kolejnych odmian papierów srebrowych, w tym papieru albuminowego.