Rezynotypia (resinotipia) to chromianowy proces fotograficzny, który można bez wątpliwości zakwalifikować do grupy tzw „technik szlachetnych”. Metoda ta została opracowana przez włoskiego chemika i fotografa Rodolfo Namias we Florencji i opatentowana w 1922 roku pod nazwą Resinotipia. Namias przedstawił tę technikę w swojej publikacji La resinotipia, opisując ją jako formę „fotograficznej akwaforty”, czyli metodę pośrednią między fotografią a grafiką artystyczną. Najogólniej mówiąc, jest to technika pozwalająca na uzyskanie obrazu o charakterze malarskim poprzez kontrolowane różnicowanie powierzchni światłoczułej utworzonej przez uczuloną dwuchromianem potasu lub amonu warstwę żelatyny i późniejszą ingerencję manualną w trakcie nanoszenia na nią specjalnie przygotowanego proszku pigmentowego. Powstałe z jej użyciem obrazy przypominają do pewnego stopnia rysunki węglem, są matowe i odznaczają się silnym walorem graficznym.