Platynotypia została opracowana w 1873 roku przez brytyjskiego chemika Williama Willisa Jr., który w kolejnych latach udoskonalał proces i opatentował jego praktyczne zastosowanie (kluczowe patenty pochodzą z lat 1873–1880). Technika opiera się na redukcji soli platyny – najczęściej chloro-platynianu potasu (K₂PtCl₆) – w obecności światłoczułych soli żelaza, przede wszystkim szczawianu żelazowego, który pod wpływem światła ulega redukcji z Fe³⁺ do Fe²⁺, a następnie redukuje platynę do postaci metalicznej. Obraz powstaje bezpośrednio w strukturze papieru (bez warstwy emulsji), co daje charakterystyczny efekt: szeroką skalę tonalną, miękkie przejścia i całkowicie matową powierzchnię, a przede wszystkim neutralną kolorystykę i niezwykle wysoką trwałość. To właśnie te cechy sprawiły, że w wieku dziewiętnastym i na początku wieku dwudziestego platynotypia była uważana za proces luksusowy. Proces ten był szeroko stosowany przez fotografów piktorialnych przełomu XIX i XX wieku, takich jak Alfred Stieglitz czy Frederick H. Evans, a w XX wieku został twórczo rozwinięty m.in. przez Irvinga Penna, który przyczynił się do jego renesansu i ponownego uznania jako techniki artystycznej.
W swych pracach stosuję zarówno czystą platynotypią i palladotypię, jak i połączenie tych dwóch technik oraz ich połączeniu z techniką gumy chromianowej.