Moja praktyka fotograficzna wyrasta z przekonania, że obraz nie istnieje niezależnie od materii i procesu, w którym powstaje. Interesuje mnie fotografia nie tylko jako przedstawienie, lecz także jako fizyczny przedmiot — światłoczuła warstwa, papier, szkło czy metal, poddane działaniu światła, chemii, czasu i ręki autora.
Historyczne techniki fotograficzne traktuję nie jako estetyczną stylizację, ale jako świadomie wybierany język wypowiedzi. Sposób wykonania obrazu jest dla mnie częścią jego znaczenia. Istotne są bezpośredni kontakt z materią, ślady ręcznej pracy, niepowtarzalność pojedynczego obiektu, a także napięcie pomiędzy kontrolą procesu a jego naturalną niedoskonałością.
W mojej twórczości powracają historia, pamięć i przemijanie. Interesuje mnie to, co pozostaje po ludziach, miejscach i zdarzeniach, ale również możliwość zachowania śladów dzisiejszego świata dla tych, którzy przyjdą po nas. Stąd moje zainteresowanie trwałością fotografii, jej starzeniem i podatnością na zniszczenie.
Praktykę artystyczną łączę z pracą badawczą nad historią, technologią i materialnością fotografii. Kwerenda historyczna, eksperyment i badania laboratoryjne nie funkcjonują obok twórczości, lecz pozwalają mi głębiej rozumieć medium, którym się posługuję. Staram się tworzyć obrazy, w których temat, materiał, proces i czas pozostają ze sobą nierozerwalnie związane.